Category: Yaşamın Akışı Can&Eren

Onlar büyüdükten sonra okumalarını dilediğim içimdeki şeyler..

Çocuklar büyürken..

DSC_0779İki kardeşin aralarında 5,5 yaş var. Tabii ki onların keyfini en çok anneanne dede ve tüm ikinci nesil akrabalar doya doya yaşıyor..

Anne baba ise büyütmenin sorumluluğu altındayken, bu sorumluluğu çoğu zaman aşırı önemseyip sevinci kaçırıyorlar hayattaki. Yaydıkları enerjinin etkisini kaçırıyorlar. Yaşama sevincini göremiyorlar çocuklarının gözlerindeki.

Gelecek kaygısı ne kötü.. Bir sonraki anı beklemek hep bir sonraki anı bekleyerek hayat geçirmek ne acı verici. Şu anda, bir saat sonra ne yapılacağını düşünüyorum, yarım saat sonra, beş dakika sonra veya bir sene sonra ne olacağı hakkında düşünüyorum, ne yapacağım ne düşüneceğim, nerede olacağım, ne yiyeceğim, ne konuşacağım hakkında kafa yoruyorum. Zihnimin akışına kapılmışım maalesef, maalesef .. Zihnimin yaptığı yorumlar aslında kaygılandıran. Durumun kendisi değil…. 

Gelecek diye bir şey yok… O hiçbir zaman gelmeyecek.. Sadece ama sadece şu an var. Ve şu anımda beni kederlendirecek, beni üzecek hiçbir şey yok aslında.. Tam şu anımda hiçbir problemim yok.. Şu anımda sadece huzur var..

7 yaş

Kafamı takmışım zamana ve hayatımızı nasıl etkilediğine..  ama ciddi takmışım öyle böyle değil.. seneler oldu takalı..

Can 7,5 yaşını doldurdu, hızla büyüyor, bedeniyle zihniyle fikriyle duygusuyla birlikte.. Tabiki bana büyük mücadele alanları yaratarak…

Tam “anladım, bu yaşta böyle anlaşacağız” diyorum.. hop yeniden yeni bir davranış şekli ve düşünceyle karşılaşıyorum!

Daraldığım an geliyor, daralıyorum deyip sinirleniyorum.. hop daha başka bir şey çıkıyor altından, nasıl desem yetişemiyorum gelişmesine Can’ın..

En etkileyici tarafı kendimden bir dolu şey görmem Can’da.. Yüzüme vuruyor yaptığı her şeyle, “bak anne sen böylesin, ben de aynısı oldum” der gibi.. Beklediğim soruları artık sormaya başladı, ölmekle ilgili soruları :)) bana göre en kolay sorulardan biri, sorsun da anlatayım diye hevesle beklediğim konulardan.. arabada bir yere giderken pat diye soruveriyor “anne ölüyorsak niye yaratıldık biz” gibi .. ben de hevesle anlatıyorum.. kendimi çok mutlu hissediyorum ona ölüm, hayatlar, çeşitli formlarda hayatlar, dünya ve diğer mekanlar gibi şeyleri anlatırken.. Uzaylılar var mı diye de soruyor, cevap dakikalarca konuşuyorum konuşuyorum 🙂 neyse ki bıkmıyor dinliyor..

Çok neşeli, rahat, gerilimsiz bir birinci sınıf geçirdik. Her ne kadar okul hayatı, okul müfredatı, okul kültürü gibi içeriğinden hoşlanmadığım bir sistemin içine soksam da oğlumu, artık boşu boşuna kederlenmiyorum. It is what it is.. Olan buysa bana düşen kabullenmek. Bu sistemin içinde doğal olarak, çocuğun özüne ait pek az şey destekleniyor. Evde takviye ettiğim kadar ediyorum. Disipline girme konusunda kabiliyetli olduğu için ve asi bir çocuk olmadığı için Can’ın adaptasyonu beni yormadı. İlkokul çocuğu artık o 🙂 okul kültünü aldı ve gerisi kendiliğinden gelecek.. Öyle veya böyle..

Geçmiş veya gelecek yok, sadece ve sadece şu an var..

 

Tatil kareleri, bir hafta mıydı bir gün müydü sahiden?

2015 susesi

Merhaba,

Susesi’ndeydik.. İki oğlan, 7 ve 2 yaş.. giderken kendi adıma beklentim sıfır düzeyindeydi doğal olarak 🙂 Zaten kendim için bir şey yapma beklentim yıllardır yok… yine doğal olarak 🙂 Bu halin uzun vadede bana kazandırdıkları ayrı yazı konusu olur.. “Self hipnoz” durumundan çıkmak bunun adı.. Çoğu insanın kendini daima hipnoz halinde tutmak yaşamak dediği şey.. ama yaşamak bu değil… ve o hipnoz halinden çıkmak çok zor olsa da buna değer…

Tatilimizin güzel geçmesi, aylardır denizi göremememizle çok ilgiliydi bence :)) sadece denizin kenarında olmak bile yeterdi belki bize!

Ailenin tüm bireylerinin arzu ettiği şeyi bulduğunu söyleyebilirim, babamız yetişemediği çeşitte yeni damak lezzetleri keşfetti, büyük oğlum futbol stadında, su kayaklarında, havuzda denizde kendini kaybetti, ejderha dövmesi yaptırdı havalara uçtu, küçük oğlum açık havada koşturdu, kumlarla oynadı, küçük su şelalerini seyretti hayranlıkla, bende hepsinden azar azar yaşayıp çocuklarımın tatil yapmalarını keyifle seyrettim.

Masmavi gökyüzünün masmavi denizle birleşmesi, ve gözlerimin alabildiği tüm alanın bununla dolması harika bir şey. Genişleten bir şey. Genişliyorsun hissi. Birkaç aydır sadece gökyüzüne bakmayı keşfettim. Bulutlu olduğu zaman özellikle. Onu hiç bir şey düşünmeden, yorum yapmadan seyretmek… ben ilk kez yaptım birkaç ay önce.. ve daha önce hiç yapmadığımı anladım.

🙂 life is now 🙂

Susesi 2015

IMG_8891

Ne kadar özlemişim denizi seyretmeyi…

Bulutsuz bir gökyüzü ile birleşmiş kocaman masmavi denizi seyrettim. Oturup sadece seyretmek ne kadar iyi geldi..

Denizden uzak kalmak çok şeyi değiştiriyor, bunu denizden uzak yaşayanlar daha iyi hissedebilirler galiba..

Çoluk çocuk olmasaydı çok daha derinleşirdim çok daha arındırırdım zihnimi ama buna da şükür gerçekten, bu kadar olması bu an için yeterliymiş..

İlkokul Dönemi

_MG_0757Canım oğlum,

Anaokulu mezuniyetin ve İlkokul’a başlaman benim için gurur vericiydi. Çünkü senin büyüdüğünü böyle anlarda daha çok hissediyorum. Bu his bana gurur veriyor ne kadar doğal bir süreç olsa da..

Eren doğduktan sonra pekçok şey değişti hayatımızda. Sana senin istediğin kadar çok zaman ayıramıyorum, kardeşinin benim zamanıma daha çok ihtiyacı var biliyorsun. Ama ikinizi de aynı şekilde çok ama çok seviyorum.  Seninle yaptıklarım daha az olsa da varlığım ikinize de aynı özenle aynı sevgiyle bakıyor. Bunu belki çocukların olduğunda daha iyi anlayabilirsin.

Artık ilkokul dönemi başladı, birinci sınıfı bitirdin. Sen artık herşeyinle bir 8 yaş çocuğusun!

Öfkelenmelerin, coşmaların, şakaların, esprilerin, komikliklerin, tutkuların var. Bazen de beni çok şaşırtan düşüncelerin, farkına varmaların var..

2014, 6 Kasım

Sevgili günlük yazılarıma yeniden başlamak çok heyecan verici. Eski yazılara bir göz attım, ne kadar iyi yapmışım bu ortamı yaratmakla..

Yine de bir seneden uzun bir süredir günlüğüme hiç dokunamayışıma üzülmüyorum. Başka yerlere başka şekillerde anılar biriktirdim bu sürede.

Ailemiz artık dört kişi. Küçük bir Eren’imiz var.

Yeniden anne olmak yeniledi beni, düşüncelerimi, zihinsel tutumlarımı, bakış açımı.. Yeniden siteyi de genele açmaya karar verdim.

Değişmeyen tek şey değişim derler ya ..

Görüşmek üzere..

Mayıs 2013

Nihayet bahar ve yaz birlikte geldi Ankara’ya..

Havaların ısınması insanların ruh hallerini de etkiliyor bu bir gerçek, kışın soğukta içerilere kapanmak yazın sıcakta dışarılara koşma nedense Ankara’da bir kural gibi..

Bir de insanın içsel halleri var. İçsel haller de mevsim değiştiriyor sürekli. Herşey değişiyor. Önce biz değişip sonra etrafımızı değiştiriyoruz. İçsel hallerimizin  etrafımızdaki gerçekliği yarattığını gördükçe nasıl daha fazla kontrol edebilirim dışımdaki şartları diye soruyorsunuz kendinize.

Hayatlar boyu nesiller boyu tüm yaşamını dış koşulların yönlendirdiğine inanan insanoğlu için artık büyük bir devrim zamanı.

Artık kendi dışındaki koşulları kendisinden başkasının yaratmadığını idrak edecek yeni nesil.

Ve bu idrak insanın hayat mücadelesine yepyeni bir yön verecek gelecekte. Kendini bilmek ve yönetmek adına harcanacak çabalara dönüşecek hayat mücadelesi. Kendiyle yapacağı mücadele kendisi için yapacağı en büyük yardım ve şifa haline gelecek. Bir gün bu da gerçekleşecek..

2013

2013’ün ilk yazısını yazmak Mart 12’ye kısmetmiş.

Önce Can’ın Ocak ayında o çok beklediği gökkuşağı ile karşılaşmasını kayıtlara alalım.

Şimdi de sevgili günlüğe Can’a bir kardeş beklediğimizin müjdesini verelim.

Tüm arkadaşlarımın söylediği gibi “aklıma koyduğumu” gerçekleştirdim. Umarım bu sefer sağlıklı bir şekilde küçüğümü kucağıma alabilirim. Bizim için hayırlısı ne ise o olacak, biz de uyum sağlayacağız..

Bu kadar ay içinde Can’da elbette değişimler gelişimler yaşandı fakat ihmal ettim yazamadım.

Bu günlüğün amacı Can’da hiçbir güzelliği kaçırmamak idi. Benim Can’ı büyütürken yaşadığım değişim ve gelişimi de ilerde okurken değerlendirebilmekti. Bu da belli bir ruh halini muhafaza etmekle oluyor sanırım. Yüksek iniş çıkışlar yaşadığım zamanlarda, geçen günlerimi ifade etmek arka planda kalıyor.  Neyse bu yazıya vakit ve enerji ayırdığıma memnun oldum.

Daha nitelikli yazılar yazmak ümidiyle şimdilik hoşçakal günlük.

 

Merhaba Günlük

Seni ihmal ettim biliyorum : )

Fakat öyle değişimler yaşıyorum ki hangi birine yetişeceğimi bilemez durumdayım!

Bir değişim bir diğerini tetikliyor.

Kendimi bambaşka alanlarda fikirler üretir durumda buluyorum.

Hayatımın sorumluluğunu üzerime alma isteğimin doğal bir sonucu olarak aldığım yeni kararlar var. Bu kararları uygulama peşine düştüm. Günler nasıl geçiyor anlamıyorum.

Can’ın hayatımdaki yoğunluğu giderek azalıyor, fiziksel yoğunluk tabi ki bahsettiğim. Kendi kendimle kaldığım ve kendi gelişimime odaklandığım zamanlar artıyor.

Bazen de Can bir tek sözüyle bile “gelişim de neymiş” dedirtebiliyor! “Benimle geliş anne!”

: )

Bugünlük bu kadar, olgunlaştığında daha da ortaya çıkacak herşey.. O zaman yazacağım..

Danışmanlık, koçluk, terapistlik vb. hakkında..

Bir arkadaşımla sohbet ederken kişisel gelişim danışmanlığı yapan kişilerin ne kadar çoğaldığını konuşuyorduk. Eskiden mentörlük, ilişki koçluğu, sınav koçluğu yok hayat koçluğu gibi kişiler yoktu hayatımızda ama şimdilerde öyle yaygınlaştı ki. 

Burada ofisten bir arkadaşımızın çok yakın arkadaşı ……  ile çalışmış. Ve hiç memnun kalmamış. Neden diye sordum. Sanırım boşandıktan sonra gitmiş çünkü çok bozulmuş psikolojisi vs. Birşeyler söyledi sebep olarak şu anda hatırlamıyorum fakat anladığım o ki, kızın durumu düzelmemiş..

Ben de bunun üzerine biraz sinirlendim.

İnsanlar bunu ne zannediyorlar, sanki pazardan domates aldın da eve gelince çürük çıktı gibi bir şey mi? Çarşıdan bir mal aldın da defolu çıktı giyemedin gibi bir şey mi?

O kadar para saydık hiç bir şey olmadı diyor insanlar.

Burada söz konusu olan insan, insana yaşadıklarını yaşatan bir sürü tetikleyici unsurlar var, karşılarındaki terapisti sihirbaz mı zannediyorlar acaba!

Bu iş, parasını verip hizmetini almak gibi bir iş değil ki… Asla da olamaz.

Bu iş, para verip senden daha tecrübeli bir insanın tecrübesinden faydalanmak olabilir ancak. SEN KENDİN DEĞİŞECEKSİN KİMSE SENİ BİR DOKUNUŞLA DEĞİŞTİREMEZ. ANCAK DEĞİŞMENE YARDIMCI YOLLAR SUNAR SANA.

Böyle bakıyorum ve, bu tarz yerlere gidip de, bir beklenti içine girmenin doğru olmadığını düşünüyorum. Bu sıradan bir para-hizmet alış verişi değil çünkü.

 Her insanın kendisine özgü bir gelişim süreci var, kim kimin gelişimini hızlandırabilmiş YAPAY OLARAK şimdiye kadar. Hiç kimse!

Ama eğer biz çabalarsak zaten yardım da geliyor, bu yardımın adı ahmet olmuş nihan olmuş ne fark eder. Kendi kendini şifalandıran yine sensin. Bir kitap okuyorsun müthiş etkileniyorsun hayatın değişiyor, diğeri aynı kitabı okuyor hiçbir şey hissetmiyor, ne diyeceğiz kitap kötü mü iyi mi oldu şimdi?

Sen hiçbir şey yapma. Hiç çaba sarfetme. Git birine para ver bekle ki seni değiştirsin. Böyle düşünen bir kişinin “hiç memnun kalmadım” sözüne ne kadar itibar edilir değil mi?

Bir de bir insan hazır değilse ne olursa olsun isterse en yetenekli şifacı gelsin mümkün değil iyileşmiyor.

Bizlerin kendimizi iyileştirme gücümüzün ancak yine kendimize mevcut olduğunu unuttuğumuz çok anlar oluyor. Eğer insanlar terapistlere veya doktorlara, kendilerini iyileştirmek için bir yol bulmak amacıyla gitseler bugün hastalıkların yarısı yok olur ! Ama biz ne yapıyoruz, doktora gidip ben kendimi iyileştiremiyorum beni iyileştir diyoruz. Sen kendi içindeki ŞİFACIYI görmeyip yadsıyıp bastırıp kendini küçücük minnacık iradesiz bir varlık haline getirmişsin doktor sana ne yapsın!!