Tag: 3 yaş

3 yaş

Oğlum artık üç yaşını doldurdun ve hatta 3 ay geçti üzerinden. Senin izleyebildiğim hallerinle ilgili yazmak istediğim öyle çok şeyler oluyor ki. Yazmayınca unutulup gidiyor sanki. İleride okuyup gülümsersin 🙂

– Anne kaplumbağalar nasıl ses çıkartır? diye sorduğunda cevap veremedim, “bilemiyorum oğlum kaplumbağa sesi duyduğumu hiç hatırlamıyorum” diyebildim sadece.    :)))

– Geçenlerde bir gün arabada giderken etrafı seğrediyordun, “anne bak ağaçlarda kar var” dedin. Gülümsedim, ne büyük mutluluk insanın oğluyla böyle sohbet etmesi diye düşündüm  “Oğlum onlar kar değil ağaçlar çiçek açmış ilk bahar geldi”   :)))

– Yüz mimiklerimizle, bir mutlu bir üzgün oluyoruz, bu oyunu çok seviyorsun. Beni suratı asık görünce “anne hadi mutlu olalım” diyorsun.

3 yaş durumları..

3 yaş krizlerimiz var son günlerde.
Yanında hiç kimseyi konuşturmamaya başladı. Sinirlenmemek elde değil. Konuşmaya başladığımız anda ama tam o anda “aaaaaaaaa” diye bir ses yükseliyor. Sitemkar bir aaaaaaa ve sonra da üzüntülü bir sesle “ama konuşuyosunuzzzzzzz”, susup anlamsız bir şekilde yüzüne bakıyorum ve devam ediyor “koonnnuuşmaayınnnnnnn”…….

Pazarlık ediyorum, iki dakika ver bize diyorum söz veriyorum, yok faydası..
Kızıyorum olmaz böyle ama diyorum, yok faydası…
Duymazdan gelerek konuşmaya devam ediyorum, yok faydası…

Bu çocuğun acilen okula başlaması lazım diyorum 🙂 pes ediyorum artık, gitsin öğrensin orada kendi kendine biraz birşeyler yapmayı 🙂

Başka bir yeni olayımız da, yaptığı hiçbir şeye karışılmasını istememe 🙂 Önceden de vardı ama bu sefer artık isyan modlarındayız 🙂 Buzdolabının kapağını çarparak kapatmaya taktı şimdi, yapmaması gereken ne varsa bir şekilde mutlaka onu yapıyor. Yavaş kapat oğlum! diye sesimi yükselttiğimde evde kim varsa hemen onun yanına koşuluyor ve şikayet ediliyor! sonra gelip bana “her şeyime karışıyorsun anne!” diye bağırılıyor…

🙂

3 YAŞ

Canım oğlum 3 yaşını doldurdun.
Artık büyüdüğünü iyiden iyiye belli ediyorsun.
Başka bir dönem başladı bizim için hissediyorum, hissettiriyorsun.. 🙂

Artık puzzle yapıyorsun. Hem de zevkle..
Artık legolarla kendi kendine birşeyler yaratabiliyorsun.
Dün-bugün-yarın kavramları iyice yerleşmeye başladı, artık herşeye şimdi şimdi diye tutturmuyorsun.
Artık kendi kendine azıcık yardımla giyinebiliyorsun.
Artık hayatımızın içindeki rutinlerimizi biliyorsun ve yaptıklarımızda babanla bana bir arkadaş gibi katılıyorsun. Mesela markete gittiğimizde “havucumuz var mıydı anne” diye soruyorsun 🙂
Akşam yatmadan önce “hadi dişlerimizi fırçalayalım anne” diyorsun 🙂

İki ay sonra okula başlayacaksın ve daha da büyük değişimler olacak biliyorum, merakla bekliyorum 🙂